Şiddet ve toplumsal çatışmalar

Şiddet; aile içi şiddet, toplumsal cinsiyete dayalı şiddet, cinsel şiddet, çocuk istismarı, zorbalık ve toplumsal şiddet gibi biçimlerde görülür. Süregiden şiddette güvenlik her şeyin önündedir: destek, ancak kişi güvendeyken işe yarar.

Toplumsal çatışmalar — gruplar arası gerilim, ayrımcılık, nefret söylemi, kutuplaşma — doğrudan şiddet olmasa da güvensizlik, korku ve yabancılaşma yaratır; toplumsal bağları zayıflatır.

Şiddete maruz kalmak hiçbir zaman kişinin suçu değildir. Destek, kişinin kendi kararlarına saygı göstererek ve onun güvenliğini önde tutarak verilir.

• Sürekli tetikte olmak, korku, güvensizlik
• Utanç, suçluluk, kendini suçlama
• Uyku sorunları, kâbuslar, ani seslerde irkilmek
• Öfke, huzursuzluk ya da duygusal uyuşukluk
• İnsanlardan ve toplumsal yaşamdan uzaklaşmak
• Çocuklarda okul başarısında düşüş, içe kapanma ya da saldırgan davranışlar

Bu tepkiler olağan dışı bir olaya verilen olağan tepkilerdir. Çoğu insanda güvenlik, düzen ve sosyal destekle birkaç hafta içinde belirgin biçimde azalır.

• Şiddete maruz kalan biri size anlatırsa: inanın, yargılamayın, ayrıntı için sıkıştırmayın.
• Kişinin kendi kararlarını vermesine saygı gösterin; onun yerine karar vermeyin.
• Güvenlik planı yapmasına yardım edin: güvenli bir yer, ulaşılabilecek bir kişi, önemli belgeler.
• Bir çocuğun istismara uğradığından şüpheleniyorsanız bunu tek başınıza araştırmayın; yetkili kurumlara bildirin.
• Toplumsal gerilim dönemlerinde doğrulanmamış bilgiyi ve nefret söylemini paylaşmayın.
• Kendi duygularınızı ve sınırlarınızı da fark edin.

• Kişi hâlâ şiddetin sürdüğü bir ortamda yaşıyorsa
• Tepkiler dört haftadan uzun sürüyor ya da giderek ağırlaşıyorsa
• Günlük işler yapılamaz hâle geldiyse
• Alkol, ilaç ya da madde kullanımı arttıysa
• Kendine ya da başkasına zarar verme düşünceleri varsa — bu durumda beklemeden